Lentemarathon 19 maart 2023 Amstelveen

’s Morgens om 7 uur fiets ik naar Jan om met hem en Patty naar Amstelveen te rijden. Patty heeft de fiets mee en gaat op vooraf vastgestelde punten staan om Jan bij te staan met eten, drinken en ons samen met de nodige aanmoediging! Heel fijn. Vooral omdat mijn eigen lief niet mee kon. Aangekomen in Amstelveen, kunnen we op een prachtige plek de auto kwijt en zijn we heel snel in het Stadshart voor ophalen startnummer, koffietje halen en nog wat laatste toiletbezoekjes…..

De marathon start om 09.00 uur na een ietwat lauw ontvangen warming-up. Menig loper denkt: “we hebben 42 km om warm te lopen”. Uiteindelijk worden we weggeschoten en lopen we Amstelveen uit naar het Amsterdamse Bos. In dat bos is het goed uitkijken. Jan en ik lopen inmiddels bij elkaar (de eerste kilometers was een beetje zoeken) en moeten goed opletten. Wegdek is echt slecht met gaten, hobbels, wortels. Via het sportpark van een bekende Nederlandse bank, het Wagener Stadium en de Amsterdamse Hockey&Bandy Club komen we aan de buitenkant van het Amsterdamse Bos. Ondertussen lopen we lekker te kletsen, hebben we wisselende tempo’s. Soms iets te snel, soms weer wat te langzaam. Op gezette tijden zien we Patty die de mooiste plaatjes schiet en ons aanmoedigt.

Op een deel van de route moeten we rechts van de weg lopen omdat er ook tegenliggers zijn. Via een ingewikkeld stukje mogen we nog een ronde op het tartan van AV Startbaan. Zo gaan we weer verder de polder in. Het weer is kil, de zon zien we niet. Uit het bos lopen we zo de polder in. Daar de wind tegen voelde je best wel. De mouwtjes die ik over mijn armen had, konden niet af. En dat ellenlange stuk door de polder kwam ook geen eind aan. Samen liepen we goed en gezellig, ook al werd het kletsen op den duur minder. Zoals Jan zei: ”samen uit, samen thuis”. Ja, jullie horen het, het afzien was begonnen zo rond de 29/30 km. Jan begon langzamer te lopen en dat tempo lukte niet meer voor mij. We waren ondertussen langs de Amstel en ik liep door. Zo goed en zo kwaad als dat het ging. Na 35 km ging bij mij ook een beetje de lamp uit. Langzaam dribbelend en af en toe een stukje wandelend kon ik door blijven lopen. De kracht was eruit. Geen kramp, niet misselijk, maar gewoon bek af. Langs de Amstel is het heel mooi lopen, jammer dat de weg niet goed was afgezet. De ene Porsche na de volgende BMW of Mercedes kon niet wachten. Iedereen had haast. Wel voldoende verkeersbegeleiders op de kruis- en gevaarlijke punten, maar op de Amsteldijk, tsja, waarom goede vrijwilligers ergens laten staan, waar dat nutteloos is? Snap ik ook nog wel. Maar toch, op dat punt van de marathon zijn er ook best veel lopers die spontaan stoppen, en/of andere verzorging nodig hebben.
Langzaam komt het einde in zicht. Opeens heb ik het 40 km punt gehad en ik besef dat tussen nu en een kwartier een einde aan deze marathon komt. De verrassing in Amstelveen is groot als onze loopmaatjes Sylvia en Erwin van de LSD aan de finish blijken te staan. Met bloemen ook nog! Andere loopmaatjes heb ik helaas gemist. Ze waren er wel, riepen mijn naam, maar ik was zo gesloopt en in de euforie van het zien van de finish…. helaas peanutbutter.
Paar minuutjes na mij, finisht Jan. Ook dolblij dat hij er is, en ja, niet zonder slag of stoot, maar wel gefinished! Super goed.

Onderweg liep ik mij af te vragen waarom ik nu weer zo nodig marathon moet lopen. Je roept het allemaal over jezelf af. Maar een makkelijke marathon bestaat niet. Juist het afzien en de trainingen doen iets met je. Waarom het nu niet zo goed ging? Dat was niet zo moeilijk. In de laatste week niet meer gelopen en de laatste 3 dagen voor de marathon verkouden geweest. Na 3 dagen snotteren, Griekse bergthee drinken en flink slapen vond ik het zaterdag goed genoeg om te starten. Tip: geen wit brood met pindakaas eten. Houd het maar bij honing, jam of stroop. En een flink bord pannenkoeken gaat er een dag voor altijd in!

Een podcast over marathonlopen in de week na de marathon opende de ogen weer. Ik weet precies wat ik de volgende keer weer beter kan doen en ik weet ook precies waarom ik het nu beter deed dan in Amsterdam. Meer en beter getraind en ook de wekelijkse krachttraining FullBody doet wonderen. Ook Jan is weer vol vertrouwen. Op naar de volgende!

Yvonne